du prof de français.punt.nl
Tijdens het ePortfolio congres ben ik gecharmeerd geraakt van de ideeën van David Tosh over het zogenaamde Personal Learning Landscape. Het zet je aan het denken als in veel andere presentatie veel gesproken is over Eportfolio’s en applicaties. Veel termen komen regelmatig terug (ownership, reflection) maar het aspect van een community, het nut van lid zijn ervan en de relevantie voor de leerder kwamen toch wat minder aan de orde.

Tosh legt met name de nadruk op het maken van connections en wil met zijn programma elgg aantonen dat het gebruiken van bekende webstandaarden het mogelijk is dat in de praktijk toe te passen. Ofwel, waarom zou je je druk maken om nieuwe technieken, technologiën, applicaties? “It is all about connections and communication - making this as easy and convenient as possible!”, zo besloot hij de presentatie op het congres.

Wat zit er volgens hem in zo'n learning landscape:

v     Connection of learners, resources, tutors

v     Sharing resources and experiences

v     Applications beyond courses -> Increased engagement?

v     Social eportfolio

v     The ability to grow as the learner grows

v     Creation of learning communities

v     View “learning” beyond the rigid structure of degree outlines and requirements –

v     Incorporating experiences from a variety of learning contexts

v     Bottom up approach

Hiermee ontstaat volgens mij iets veel ruimers dan het stricte portfolio zoals we dat nu hanteren. Helen Barret had het immers ook al uitgebreid gehad over haar personal learning space waarbij ze voor de acceptatie van het ePortfolio het van belang vond dat de eigenaar een emotionele band met zijn portfolio zou moeten hebben. Als deze er niet is, zal portfolio nooit door degene die hem krijgt (!) en moet (!) gebruiken, omarmd worden. Een collega van David meldt dit op zijn weblog dan ook treffend: “My experience is that because of accountability issues portfolio ownership often implicitly gets transferred to the institution, which inevitably leads to the loss of control by the learner. So, more than often the student is being asked to answer accountability issues via the predefined portfolio formats. No wonder that most students don't have very positive experiences with portfolios: it's not their thing.”

En in dezelfde presentatie wordt een student aan het woord gelaten

“Learning isn’t just about the end product, after all - it’s about the process, and e-Portfolios need to reflect that. I agree that what makes “e-Portfolios” more than just a collection of past work (like traditional portfolios) is the “reflective piece”. I’m going to add to that and say that the social aspect of learning is important, too. As an undergrad, my peers have been and continue to be invaluable to me - we’ve bounced ideas off each other, studied into the early hours of the morning, explored new ideas, designed, implemented, and debugged hours and hours worth of projects and code together. I wouldn’t be the person I am without them. I wouldn’t be where I am without them. “(Student – UBC)


Het zijn uitspraken die wederom benadrukken hoe de eigenaar van een portfolio een groot belang hecht aan de link die het portfolio met de omgeving van de eigenaar moet hebben. Zonder netwerken, zonder community, heeft het portfolio blijkbaar minder waarde. De eigenaar geeft zijn portofolio meerwaarde voor zichzelf (de “emotionele band”) door het open te stellen voor anderen en vooral op de gegeven feedback te reflecteren.

Lees meer...
Zoals gezegd heb ik in Cambridge 2 dagen lang allerlei presentaties mogen zien die met portfolio te maken hadden. Opvallend is dat al deze specialisten m.i. nog heel wat te leren hebben als het om powerpoint presentaties gaat. De één gooit de slides vol met tekst en klikt na 20 seconden weer verder. Linda Delene had dat op bepaalde momenten
De ander zet er drie regels op en laat deze slide ellenlang staan. Drie keer raden welk lettertype gebruikt wordt: Times new roman, font 12 want dat is default!
Natuurlijk zijn er uitzonderingen zoals Glen Johnson bijv maar hij noemde zich dan ook een visueel leerder. Eigenlijk alleen al omdat deze opviel weet je hoe het met de rest was gesteld.
Lees meer...
Eifel organiseert wereldwijd bijeenkomsten waarvan de laatste afgelopen week in Cambridge (UK) gehouden werd. Gedurende drie dagen kwamen deelnemers uit 27 landen bijeen om te praten over technische zaken (standaarden, uitwisseling) en uiteraard niet-technische zaken zoals implementaties, beleid en good practices..
Op woensdag 25 oktober kwamen tijdens het zogenaamde Plugfest uitsluitend technische zaken aan de orde waarvan een collega uit Amsterdam bekende dat het hem op een gegeven moment behoorlijk begon te duizelen. Ik had dat voorzien en dus ook besloten pas vanaf donderdag aan het congres deel te nemen. Immers, ik heb meer interesse in het werken met het portfolio door de gebruikers zonder me druk te moeten maken over technische kwesties. Een applicatie doet het of doet het niet. En als hij het doet, moeten er anderen zijn om hem draaiende te houden.
Zowel de donderdag als de vrijdag hadden keynotespeakers op het programma staan. De speech van Helen Barret  was verrassend. Niet alleen vanwege de humor die ze er in bracht (wie zegt dat Amerikanen geen humor hebben?) maar ook vanweg haar bij velen inmiddels bekende mening over digital storytelling. Op basis van de mening dat  "A portfolio tells a story. It is the story of knowing. Knowing about things... Knowing oneself... Knowing an audience... Portfolios are students' own stories of what they know, why they believe they know it, and why others should be of the same opinion. A portfolio is opinion backed by fact... Students prove what they know with samples of their work.” </em>(Paulson & Paulson, 1991, p.2), stelt Barret in haar artikel dat "The Portfolio Process could be linked to the Digital Storytelling Process. What is Digital Storytelling? In this context, learners create a 2-4 minute digital video clip that is told in first person narrative, in their own voice, illustrated by (mostly) still images, with the addition of a music sound track to add emotional tone."
Al met al leidt dit volgens haar tot
-meer motivatie bij de lerende.
-grotere betrokkenheid bij het portfolio (het is mijn eigendom)
-een emotionele band met het portfolio
-"deep learning" (reflectie, ontwikkelingsgericht,integratief, zelfsturend en langdurend.
Helen eindigde haar speech met het leeghalen van haar zakken: tevoorschijn kwamen een mobiele telefoon, een mp3-spelen, een iPod, een kleine digitale camera en een flashdisk (USB-stick). Ofwel, voldoende instrumenten om on the spot een digital storytelling te demonstreren. Ze deed dat niet (live) maar toonde ons als voorbeeld het verhaal van een docente die een aantal jaren gelden de lerarenopleiding had voltooid. Het overtuigde me niet helemaal maar dat er kracht in digital storytelling zit, was inmiddels wel duidelijk.
Lees meer...
 
Afgelopen donderdag en vrijdag uitgebreid allerlei presentaties aangehoord mbt ePortfolio. Als je dan thuis komt en onderweg van Schiphol naar huis moet vertellen hoe het geweest is, zijn er in ieder geval twee zaken die in het oog springen: 1) Cambridge is een enorm leuke stad en 2) op portfoliogebied loopt de HR teniminste niet achter en wellicht bij sommige opleidingen voor op de huidige, mondiale ontwikkelingen. Wat mij trof waren in ieder geval termen als "digital storytelling"and "it's mine". Twee zaken waar we momenteel bij de LERO over spreken tijdens de tutoren- en studententrainingen
Lees meer...   (3 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl